Thursday, May 22, 2014

എന്റെ പ്രണയവും മരണവും

പ്രണയം..

നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവര്‍ കരുതുന്ന പ്രണയസങ്കല്‍പമല്ല എന്റേത്.. എപഴയ ചിന്തകള്‍ന്നെ സംബന്ധിച്ച് പ്രണയം വ്യക്തികളോടല്ല, സത്യങ്ങളോടുമല്ല. മരണത്തെയാണ് ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുന്നത്.. മുഖമില്ലാത്ത അയഥാര്‍ഥ്യമായ ചില കാല്‍പനികതകളെ, രാത്രിയില്‍ തോരാതെ പെയ്യുന്ന പെരുമഴയെ.. ഇനി മടങ്ങിവരില്ലെന്നുറപ്പുള്ള കുട്ടിക്കാലത്തെ..

മരണത്തെ പ്രണയിക്കാമോ ?

മരണത്തെ മാത്രമാണ് നമുക്ക് പ്രണയിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത്. ഓരോ നിമിഷവും മരണത്തിന്റെ മുദ്ര ചാര്‍ത്തിയ ഒരു ജീവിതമാണ് നാമെല്ലാം ആഘോഷിക്കുന്നത്. ഇതിനെ ജീവിതമെന്നു വിളിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ കള്ളത്തരം. ആഘോഷങ്ങളാണ് ഈ കള്ളത്തരങ്ങളെ ചായം പൂശിനിര്‍ത്തുന്നത്. രാത്രിയില്‍ സജീവമാകുന്ന തെരുവില്‍ ഇരുട്ടിലേക്കു മാടിവിളിക്കുന്ന മൂന്നാംകിട വേശ്യയെപ്പോലെയാണ് ജീവിതം. അതിന്റെ അവസാനം ക്രൂരമായ മരണമാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് എല്ലാവരും അവളുടെ ദുഷിച്ച മാറിലേക്കു നോക്കുന്നത്. ആത്യന്തികമായി മരണത്തെ പ്രണയിക്കുക തന്നെയാണ് പരമമായ സത്യം. അതു തന്നെയാണ് മഹത്തായ പ്രണയം, എന്റെ പ്രണയം


എന്റെ പ്രാണന്റെ വിളി ഇരുട്ടില്‍ ആരും കേള്‍ക്കില്ല
എന്റെ ജീവന്റെ  വിളി നിങ്ങളും കേള്‍ക്കില്ല

2012, നവംബർ 28, ബുധനാഴ്‌ച

No comments:

Post a Comment